نازنین تنها

بگریز اگر که خواهی‌ و گ‌ر خواستی‌ بمان

جایی‌ کسی‌ به خواب رفته و
...
قومی ز جایی‌ گریخته

اما زمان --- دریغ ---

سواریست بی‌ امان

یکی نرگس نوشکفته است

که از پشت رگبار می‌ایستد روبه‌روی نگاهم

***

تو می‌گویی و لاله می‌روید از سنگ

تو می‌گویی و غنچه می‌جوشد از چوب

تو می‌گویی و تازه می‌روید از خشک

تو می‌گویی و زنده می‌خیزد از مرگ

***

صدای تو از سایه سار نیستان می‌آید

و گل می‌دهد از گلِ زخمی بعدِ رگبار

و در آب می‌ایستد روبه‌روی نگاهم

صدای تو می‌بارد و... زنده‌ام می‌کند.

منوچهر آتشی

که بگویم آنچه در منست ،

افسوس ، در فرهنگ لغاتم حروف کم است

خواهم که سرم را بکوبم ،

به دیوار سخت زندگی‌

شاید که منفجر شود

و بیرون جهد کلام من !!!

وقتی‌ تو می‌گویی همه چیز عشق می‌ورزد

من می‌‌افزایم ،حتا پا با جادّه و ضربه با طبل

حتا انگشت با انگشتر

حتا قافیه و شعر

حتا با د با موج و نگاه با افق ،

خنده با لب ، ترکه با چاقو

تن‌ با بستر،

و سندان در زیر چکش

حتا نخ با پارچه‌

زمین با کرم

عمارت با ستاره خورشید با دریا

همچون گًل و چون درخت

حتا کتیبه با سنگ گور و یاد با گذشته

ذره با اتم ، گرما و حرکت

یکی‌ از این دو با بخش دیگر

یکباره نابود میشود

حتا حلقه یی با زنجیرش ، چون از آن بگسلد

همه چیز ، جز کینه

و دلی که او تباهش کرده است

آری ، همه چیز در زیر پر عشق

چنانکه گویی در کاخ خویش است عشق می‌ورزد

حتا برج‌های قلعه ، با رگبا ر گلوله

ضربه ناخن روی چوب خشک میز

بالاخره ، همه چیز جهان

جز گونه و سیلی

گیاه عشق سبز شد و گًل داد

و ما هنوز منتظر آمدنت هستیم

قبل از پر پر شدن گًل بیا ،

ای تنها دلیل نبض این قلبِ شکسته

تولد چشمه

زایمان زیبا ، یکی‌ نرم و گذرا
...
یکی‌ خاموش و بیصدا

یکی‌ آزاد به سفر

یکی‌ محکوم به بودن و بودن

هرچه سردی و بی‌ خیالی ، لقب به سنگ

هرچه امیدواری و زیبایی ،

به آب روان مسافر

هرگز نگفت کسی‌ ، سخنی ، دریغا !

اسرار در سنگ سرد , شد

چشمه سخنگوی ، سکوت سرد

چه شکل درهم زیبایی،

نوزاد طبیعت !!

تلخ و سرد است

نه به سردی و تلخی‌ زندگی‌

زندگی‌ صحنه نبردیست بی‌ انتها
...
زندگی‌ تولدیست اتفاقی‌

و رفتنی اجباری

دلم سخت گرفته از این سردی و تلخی‌